Zo, Jan, het moment van je gedenken is voorbij. Onze drie meiden, Geeske, Brechtje en Jitske, hebben samen met je werkgever, Ron Gebuijs van Galvemé én je vrienden uit de modelwagenracerij een moment van aandacht voor je georganiseerd. Dat hebben ze geweldig gedaan. Wij konden daar niet bij zijn omdat Selma behoorlijk ziek is. Maar in gedachten zijn we het hele uur bij jou en hen geweest.
Je weet dat we je al kenden vóórdat je geboren was!! Wij trouwden toen je moeder in blijde verwachting van jou was. Na je geboorte hebben we elkaar altijd wel eens gezien op een verjaardag van Opa en Oma of één of ander jubileumfeest in de familie. Veel kontakten meer zijn er eigenlijk niet geweest; zo rond je 3e jaar zijn wij verhuisd naar Drenthe. En toen je ouders verhuisden, ben jij rond je 20ste blijven hangen in hun woning in de Meerkoetstraat en kon je je eigen leven gaan inrichten. Gelukkig woonden Opa en Oma eerst om de hoek en kon vooral Opa er voor jou zijn en hun verhuizing naar Hoogvliet heeft wel enige afstand gebracht, maar vergeten zijn ze jou nooit. Ook begon je rond die tijd bij Galvamé en altijd hebben we begrepen dat je het daar ontzettend naar je zin hebt gehad (en het Waarom is ons nu wel duidelijk geworden). Bij dat ‘zelf inrichten van je leven’ hoort ook de RC Familie, de familie die zich bezig houdt met radiografisch bestuurbare auto’s en daar internationaal mee bezig zijn. En jij bent daar ruim 30 jaar mee bezig geweest. Niet alleen met die racerij, maar in onze ogen vooral met de kontakten. Tsjonge, tsjonge…wat een vrienden heb je daarin gemaakt, wat zijn ze er trots op dat ze jóu hebben meegemaakt, het is ontroerend om dat allemaal te lezen. Geweldig. En dan je werk bij Galvamé. We hebben de telefoniste en daarna de directeur aan de lijn gehad; wat waren ze geschrokken van je plotselinge overlijden en zo maar je te laten gaan…zonder enige aandacht…nee, dat zou niet gebeuren. En dat is ook niet gebeurd.
De laatste keer dat we elkaar gesproken hebben was in juni vorig jaar. Je was een beetje gegroeid vonden we. “Een beetje” vond je zachtjes uitgedrukt. Je wist wel waar dat aan lag (‘té veel patat met mayo’) en zou proberen dat wat te veranderen.
En nu dan dit, een speciale herdenking na je plotselinge vertrek.
Axel, neefje, je hebt een plek in ons hart én Jaarboek en zolang we over je praten, blijf je bestaan.
Selma en Zeno (tante en oom)